Je verhaal is een geketend beest gevangen in de kerker van je fantasie. Het rammelt aan de tralies om je te overtuigen van de noodzaak om hem in vrijheid te stellen. Bevrijd het. Nu!

Zelfvertrouwen dipje

Ook ik heb me er zo nu en dan schuldig aan gemaakt. Negatieve gedachten in de trant van ‘wie zit er nou op mijn verhaal te wachten?’ Of ‘er zijn al zoveel boeken, wat voegt de mijne toe?’ Een voor veel schrijvers herkenbaar zelfvertrouwen dipje.

Maak van de nood een noodzaak

En weet je waarom het me toch gelukt is het boek af te schrijven en zelfs gepubliceerd te krijgen?

IK HAD GEEN KEUZE.

Urgentie

Het schrijven van mijn boek ‘Alea’ was een noodzaak. Een verhaal dat verteld moest worden, ook al zou niemand het ooit lezen. En hoe dubbel dat ook klinkt, het was juist die urgentie die de mensen nieuwsgierig maakte naar mijn verhaal.

Ik verbaasde mezelf

Toen het beest eenmaal los was en ik niet meer mijn best deed om mijn toekomstig lezerspubliek te plezieren, ging het vanzelf. Ik schreef omdat ik de sterke behoefte had iets delen. Het was een noodzaak geworden. Ik was zo in de ‘flow’ dat wanneer ik mijn teksten teruglas, ikzelf verbaasd was. Heb ik dat geschreven?

Even scherpstellen

Het klinkt wellicht simpel, maar focus op jezelf, op het verhaal, op je personages, op het nu. Laat al het andere even voor wat het was. Dit is belangrijk, een boek schrijf je niet tussen neus en lippen door.

Motivatie

Ga terug naar dat moment dat je besloot om dit boek te schrijven, je geloof in dit project, de adrenaline die door je aderen stroomde, de geestdrift om iets moois te creëren. Pak dan je notitieboekje of je laptop, daal af naar die kelder en bevrijd je verhaal.