Deadlines, iedereen haat ze. Een deadline pakt je bij de lurven en zit achter je vodden aan. Hij is nooit ruim genoeg en zo flexibel als een blok beton. Qua populariteit staat hij ergens tussen een wortelkanaalbehandeling of ingegroeide teennagel op de ranglijst. En als klap op de vuurpijl zit het woord ‘dood’ er ook nog in, wat ook al geen vrolijke associaties oproept.

Deadlines zwengelen je schrijfmotor aan

Toch is hij nodig. Want als er iets is dat je schrijfmotor kan aanzwengelen, is het wel een tijdslimiet. Die uiterste datum waarop het af moet zijn, maakt dat je het gaspedaal net iets verder indrukt en iets later remt voor je de bocht omgaat. Die tijdsdruk zorgt er ook voor dat je knopen doorhakt, door overbodige tekst te schrappen of juist verbindingshoofdstukken toe te voegen.

De chronische uitsteller en de hopeloze perfectionist

Persoonlijk ben ik deadlines steeds meer gaan waarderen. In mij huizen namelijk, zij aan zij, de chronische uitsteller en de hopeloze perfectionist. Samen hebben zij het goed voor elkaar. De perfectionist legt de lat zo hoog dat ik er zelfs met een polsstok nog niet overheen kan springen en tja, als het toch geen haalbare kaart is ‘waarom zou je er dan nog aan beginnen?’ vult de chronische uitsteller maar al te graag aan.

De redder in nood

Zo heeft dit olijke tweetal bij menigeen al heel wat goede ideeën in de kiem gesmoord. En wie is de redder in nood? De deadline. Als je de deadline haalt, is het af omdat het niet uitgesteld is, is het goed genoeg omdat het niet perfect is.

Verzet is nutteloos. Omarm je deadlines, ze zorgen ervoor dat het werk afkomt. Dat verdient toch een knuffel?