Kees van Kooten deed het in zijn verhalenbundel ‘Koot graaft zich autobio’ en ontelbare schrijvers gingen hem voor en deden hem na. Schrijven over wat je kent en wie je bent. Ook een goede manier om dingen te verwerken. Vertrouw je zielenroerselen aan het papier toe en schrijf jezelf gelukkig.

Verpakt in een fictiepapiertje

Het hoeft geen autobiografie te zijn, al mag dat natuurlijk wel. Het voordeel van dichtbij jezelf blijven, is dat je je eigen ervaringen kunt gebruiken bij het beschrijven van de gebeurtenissen, de locatie en de personages. Je hoeft ze alleen te verpakken in een fictiepapiertje.

En bij horror of een thriller?

Heb je een levendige fantasie en wil je schrijven over dingen waarvan je hoopt dat niemand ze meegemaakt heeft, dan is dat de uitzondering die de regel bevestigt. Zo verken ik nu de duistere krochten van mijn bovenkamer om een keiharde thriller neer te pennen. De wereld waarin mijn thriller met de werktitel ‘Kismet’ zich afspeelt, ziet er heel anders uit dan die van mij. Het gevolg is dat ik me in een intensief researchproces heb gestort.

Schrijf jezelf gelukkig

Anders dan bij mijn thriller in wording, kon ik voor mijn debuutroman Alea putten uit eigen (droevige) ervaring. Ik las over een oude Japanse techniek waarbij kostbaar porselein niet zo onzichtbaar mogelijk gelijmd werd, maar de beschadiging van het kopje juist benadrukt werd, door de barst op te vullen met goud. Dat laat zien dat het kopje iets meegemaakt heeft, dat geeft het karakter.

Lijmen met vergulde woorden

Ook mensen kunnen breken. Na een opeenvolging van verdrietige gebeurtenissen stond ik een aantal jaren geleden voor de keus: de krassen uit mijn ziel wegpoetsen of de breuk lijmen met vergulde woorden. Ik koos voor het laatste en hoewel het bedoeld was om anderen te helpen, bleek het schrijven al gauw een enorm positief effect te hebben op mijn helingsproces.

Door in mijn verdriet te duiken en het van me af te schrijven, werd ik een nog gelukkiger mens.